Σάββατο 5 Μαρτίου 2011
Τετάρτη 2 Μαρτίου 2011
Η αβοήθητη μοναξιά του άντρα
Η 8η Μαρτίου είναι η Ημέρα της Γυναίκας. Δεν ξέρω γιατί- ίσως λόγω αναποδιάς- θέλω να μιλήσω για τον άντρα. ΄Η μάλλον ξέρω: μ’ αυτόν ασχολείται μια ζωή η γυναίκα – πατέρας ή εραστής, σύζυγος ή γιος- ο άντρας είναι, από την αρχή ως το τέλος, το σημαντικότερο σημείο αναφοράς της. Όποιες αλλαγές, ή παραλλαγές κι αν έχουν συμβεί μέσα στα χρόνια και στους αιώνες- από τον Αδάμ και το πλευρό του, μέχρι τη σημερινή Εύα, που έχει αναγκαστεί να γίνει πολλές φορές «ο άντρας της ζωής της».
Αλλά δεν θέλω να μιλήσω εγώ, μια γυναίκα, για τον άντρα. Θα αφήσω έναν αγαπημένο μου ποιητή, τον Γιώργο Χειμωνά, να μιλήσει «για τις αγορίστικες κομπορρημοσύνες του», για την «απέραντη και αβοήθητη μοναξιά του». Κι ας ακούσουμε, οι γυναίκες, τη συμβουλή του : «…μη του μιλάτε, αφήστε τον να σωπαίνει όταν σωπαίνει. Και αν αρχίσει να κλαίει ξαφνικά, ποτέ μην τον ρωτήσετε γιατί.»…
«…Κι αφού η γυναίκα τον άντρα μονάχα να τον αγαπάει μπορεί και τίποτε άλλο, θα κάνω εγώ, ένας άντρας, το εγκώμιο γι' αυτό το αυτοδημιούργητο θαύμα που είναι ο άντρας. Χαριστικά θα βάλω πρώτη στη σειρά τη συμβολή της γυναίκας, που σίγουρα βοηθάει να συντελεσθεί, κυρίως με το ανεκτίμητο (και κατ' εξοχήν γυναικείο) χάρισμά της, που είναι ο αλάθητος ρεαλισμός της. Χωρίς αυτόν ο άντρας θα παράπαιε, ακόμα θα περιπλανιόταν, θα είχε χαθεί μέσα στις ομίχλες των επικών του φαντασιώσεων -ένα χάρισμα που η γυναίκα, αν το θελήσει, μπορεί να το μεταποιήσει σε θανάσιμο ανδροκτόνο εργαλείο- αν θελήσει να υπονομεύσει, χρησιμοποιώντας το, όλες τις ευσυγκίνητες μυθολογίες, που χάρη σ' αυτές και αποκλειστικά μ' αυτές ο άντρας επιβιώνει.
Χειρώνακτας του πολιτισμού αλλά και εγκέφαλός του, έκτισε από την αρχή τον κόσμο με μέτρο τον άνθρωπο. Κι αν αυτός ο κόσμος φαίνεται να είναι ανδροπρεπής, εκεί που χρειάζεται γίνεται θηλυκός, πολύ τελειότερα απ' ό,τι θα τον έπλαθε η ίδια η γυναίκα: χάρη στον άντρα η τέχνη κατοικήθηκε από εξαίσιες (αν και ανύπαρκτες) γυναίκες και πήραν γυναικείο όνομα οι πιο αυστηρές εξουσίες της ζωής, ενώ κράτησε για τον εαυτό του τον δυστυχισμένο ρόλο του ηττημένου, δηλαδή αυτός επωμίστηκε με αυταπάρνηση τη μεταφυσική μοίρα της ήττας που βαραίνει το ανθρώπινο γένος.
Δεν δέχθηκε χαρμόσυνους αγγέλους όπως η Θεοτόκος, δεν έπεσε σε ερωτική έκσταση όπως η Αγία Θηρεσία, ταπεινά κι αγόγγυστα υπηρέτησε τη θητεία του στα τάγματα του Θεού. Δεν είχε μεγαλομανιακές ακουστικές ψευδαισθήσεις όπως η Ιωάννα της Λορραίνης- ανώνυμος αφανίσθηκε σε ατέλειωτους και άδικους πολέμους (και καμιά δεν έχει σημασία ότι ο ίδιος τους ξεκίνησε), εξοντώθηκε σε ισόβιες δουλείες. Ανιδιοτελής, αθώος αλλά ευφυής, εύπιστος με τη θέλησή του, εύθραυστος και χωρίς- σε αντίθεση με τη γυναίκα - να επιζεί του θρυμματισμού του, ασκημένος από ένστικτο να επινοεί τεχνάσματα του κυνηγιού για την τροφή της ομάδας, να αγρυπνάει για τους κινδύνους, από γεννήσεως ανυπεράσπιστος, γιατί η φύση τού πήρε πίσω όλα τα όπλα του, έμεινε πάντα πολεμιστής, άοπλος και με χίλιους τρόμους γενναίος.
Εκπνευμάτωσε τη φυσική του ρώμη και την έκανε δύναμη, κυρίως τόλμη, μυαλού και κραδασμό ιδεών. Αυτός είδε τα όνειρα όταν ήρθαν οι μεγάλες νύχτες ¬ κι όλα αυτά από το τίποτα, χωρίς ουσιαστική βοήθεια από κανέναν. Έχοντάς τα όλα αντίξοα, και πιο πολύ αντίξοη τη γυναίκα που τον αγάπησε.
Και λυπηθείτε τον, με την πιο ευγενικιά, την πιο τρυφερή λύπη, γι' αυτή την απέραντη, την ως το τέλος αβοήθητη μοναξιά του. Δείτε τον, παραμερίζοντας τις αγορίστικες κομπορρημοσύνες του, τα απελπισμένα χάδια της μάνας του -παραμερίστε τα όλα: τα αφηρημένα αγγίγματα της γυναίκας του, τα αρπαχτικά και φιλημένα χεράκια των παιδιών του και δείτε τον σε όλη του την ανέχεια. Και μη του μιλάτε, αφήστε τον να σωπαίνει όταν σωπαίνει. Και αν αρχίσει να κλαίει ξαφνικά, ποτέ μην τον ρωτήσετε γιατί..»
* Στις 27 Φεβρουαρίου έκλεισαν 10 χρόνια από τον ξαφνικό θάνατο του Γ. Χειμωνά, από ανακοπή καρδιάς, στο Παρίσι, σε ηλικία 60 χρόνων. Στο Μονόγραμμα της ΕΡΤ. μιλάει ο ίδιος για την ποίηση, τη λογοτεχνία, την ψυχιατρική.. "Η τέχνη ειναιγια να παίρνει στα χέριατης το ανεκπλήρωτο όνειρο του ανθρώπου.. την αθεράπευτη στέρηση του ανθρώπου".
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών
Γ. Χειμωνάς
Αλλά δεν θέλω να μιλήσω εγώ, μια γυναίκα, για τον άντρα. Θα αφήσω έναν αγαπημένο μου ποιητή, τον Γιώργο Χειμωνά, να μιλήσει «για τις αγορίστικες κομπορρημοσύνες του», για την «απέραντη και αβοήθητη μοναξιά του». Κι ας ακούσουμε, οι γυναίκες, τη συμβουλή του : «…μη του μιλάτε, αφήστε τον να σωπαίνει όταν σωπαίνει. Και αν αρχίσει να κλαίει ξαφνικά, ποτέ μην τον ρωτήσετε γιατί.»…
«…Κι αφού η γυναίκα τον άντρα μονάχα να τον αγαπάει μπορεί και τίποτε άλλο, θα κάνω εγώ, ένας άντρας, το εγκώμιο γι' αυτό το αυτοδημιούργητο θαύμα που είναι ο άντρας. Χαριστικά θα βάλω πρώτη στη σειρά τη συμβολή της γυναίκας, που σίγουρα βοηθάει να συντελεσθεί, κυρίως με το ανεκτίμητο (και κατ' εξοχήν γυναικείο) χάρισμά της, που είναι ο αλάθητος ρεαλισμός της. Χωρίς αυτόν ο άντρας θα παράπαιε, ακόμα θα περιπλανιόταν, θα είχε χαθεί μέσα στις ομίχλες των επικών του φαντασιώσεων -ένα χάρισμα που η γυναίκα, αν το θελήσει, μπορεί να το μεταποιήσει σε θανάσιμο ανδροκτόνο εργαλείο- αν θελήσει να υπονομεύσει, χρησιμοποιώντας το, όλες τις ευσυγκίνητες μυθολογίες, που χάρη σ' αυτές και αποκλειστικά μ' αυτές ο άντρας επιβιώνει.
Χειρώνακτας του πολιτισμού αλλά και εγκέφαλός του, έκτισε από την αρχή τον κόσμο με μέτρο τον άνθρωπο. Κι αν αυτός ο κόσμος φαίνεται να είναι ανδροπρεπής, εκεί που χρειάζεται γίνεται θηλυκός, πολύ τελειότερα απ' ό,τι θα τον έπλαθε η ίδια η γυναίκα: χάρη στον άντρα η τέχνη κατοικήθηκε από εξαίσιες (αν και ανύπαρκτες) γυναίκες και πήραν γυναικείο όνομα οι πιο αυστηρές εξουσίες της ζωής, ενώ κράτησε για τον εαυτό του τον δυστυχισμένο ρόλο του ηττημένου, δηλαδή αυτός επωμίστηκε με αυταπάρνηση τη μεταφυσική μοίρα της ήττας που βαραίνει το ανθρώπινο γένος.
Δεν δέχθηκε χαρμόσυνους αγγέλους όπως η Θεοτόκος, δεν έπεσε σε ερωτική έκσταση όπως η Αγία Θηρεσία, ταπεινά κι αγόγγυστα υπηρέτησε τη θητεία του στα τάγματα του Θεού. Δεν είχε μεγαλομανιακές ακουστικές ψευδαισθήσεις όπως η Ιωάννα της Λορραίνης- ανώνυμος αφανίσθηκε σε ατέλειωτους και άδικους πολέμους (και καμιά δεν έχει σημασία ότι ο ίδιος τους ξεκίνησε), εξοντώθηκε σε ισόβιες δουλείες. Ανιδιοτελής, αθώος αλλά ευφυής, εύπιστος με τη θέλησή του, εύθραυστος και χωρίς- σε αντίθεση με τη γυναίκα - να επιζεί του θρυμματισμού του, ασκημένος από ένστικτο να επινοεί τεχνάσματα του κυνηγιού για την τροφή της ομάδας, να αγρυπνάει για τους κινδύνους, από γεννήσεως ανυπεράσπιστος, γιατί η φύση τού πήρε πίσω όλα τα όπλα του, έμεινε πάντα πολεμιστής, άοπλος και με χίλιους τρόμους γενναίος.
Εκπνευμάτωσε τη φυσική του ρώμη και την έκανε δύναμη, κυρίως τόλμη, μυαλού και κραδασμό ιδεών. Αυτός είδε τα όνειρα όταν ήρθαν οι μεγάλες νύχτες ¬ κι όλα αυτά από το τίποτα, χωρίς ουσιαστική βοήθεια από κανέναν. Έχοντάς τα όλα αντίξοα, και πιο πολύ αντίξοη τη γυναίκα που τον αγάπησε.
Και λυπηθείτε τον, με την πιο ευγενικιά, την πιο τρυφερή λύπη, γι' αυτή την απέραντη, την ως το τέλος αβοήθητη μοναξιά του. Δείτε τον, παραμερίζοντας τις αγορίστικες κομπορρημοσύνες του, τα απελπισμένα χάδια της μάνας του -παραμερίστε τα όλα: τα αφηρημένα αγγίγματα της γυναίκας του, τα αρπαχτικά και φιλημένα χεράκια των παιδιών του και δείτε τον σε όλη του την ανέχεια. Και μη του μιλάτε, αφήστε τον να σωπαίνει όταν σωπαίνει. Και αν αρχίσει να κλαίει ξαφνικά, ποτέ μην τον ρωτήσετε γιατί..»
* Στις 27 Φεβρουαρίου έκλεισαν 10 χρόνια από τον ξαφνικό θάνατο του Γ. Χειμωνά, από ανακοπή καρδιάς, στο Παρίσι, σε ηλικία 60 χρόνων. Στο Μονόγραμμα της ΕΡΤ. μιλάει ο ίδιος για την ποίηση, τη λογοτεχνία, την ψυχιατρική.. "Η τέχνη ειναιγια να παίρνει στα χέριατης το ανεκπλήρωτο όνειρο του ανθρώπου.. την αθεράπευτη στέρηση του ανθρώπου".
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών
Γ. Χειμωνάς
Σάββατο 26 Φεβρουαρίου 2011
ιστορική αλήθεια της Μακεδονίας
Stephen Miller - Letter to Archaeology Magazine-
>
>January 22, 2009
>
>
>Editor, Archaeology Magazine
>36-36 33rd Street
>Long Island City, NY 11106
>U.S.A.
>
>
>Dear Sir,
>
>
>I opened the January/February issue of Archaeology today and eagerly
turned to
>“A Letter from Macedonia” only to discover that it was actually a letter
from
>ancient Paionia – the land north of Mt. Barmous and Mt. Orbelos. Livy’s
account
>of the creation of the Roman province of Macedonia (45.29.7 and 12) makes
clear
>that the Paionians lived north of those mountains (which form today the
>geographically natural northern limits of Greece) and south of the
Dardanians
>who were in today’s Kosovo. Strabo (7. frag 4) is even more succinct in
saying
>that Paionia was north of Macedonia and the only connection from one to the
>other was (and is today) through the narrow gorge of the Axios (or Vardar)
>River. In other words, the land which is described by Matthew Brunwasser
in his
>“Owning Alexander” was Paionia in antiquity.
>
>
>While it is true that those people were subdued by Philip II, father of
>Alexander, in 359 B.C. (Diodorus Siculus 16.4.2), they were never
Macedonians
>and never lived in Macedonia. Indeed, Demosthenes (Olynthian 1.23) tells
us that
>they were “enslaved” by the Macedonian Philip and clearly, therefore, not
>Macedonians. Isokrates (5.23) makes the same point. Likewise, for
example, the
>Egyptians who were subdued by Alexander may have been ruled by Macedonians,
>including the famous Cleopatra, but they were never Macedonians
themselves, and
>Egypt was never called Macedonia (and so far as I can tell does not seek
that
>name today).
>
>Certainly, as Thucydides (2.99) tells us, the Macedonians had taken over “a
>narrow strip of Paionia extending along the Axios river from the interior to
>Pella and the sea”. One might therefore understand if the people in the
modern
>republic centered at Skopje called themselves Paionians and claimed as
theirs
>the land described by Thucydides.
>
>But why, instead, would the modern people of ancient Paionia try to call
>themselves Macedonians and their land Macedonia? Mr. Brunwasser (p. 55)
touches
>on the Greek claims “that it implies ambitions over Greek territory” and he
>notes that “the northern province of Greece is also called Macedonia.”
Leaving
>aside the fact that the area of that northern province of modern Greece
has been
>called Macedonia for more than 2,500 years (see, inter alios, Herodotus
5.17;
>7.128, et alibi), more recent history shows that the Greek concerns are
>legitimate. For example, a map produced in Skopje in 1992 (Figure 1) shows
>clearly the claim that Macedonia extends from there to Mt. Olympus in the
south;
>that is, combining the ancient regions of Paionia and Macedonia into a
single
>entity. The same claim is explicit on a pseudo-bank note of the Republic of
>Macedonia which shows, as one of its monuments, the White Tower of
Thessalonike,
>in Greece (Figure 2). There are many more examples of calendars, Christmas
>cards, bumper-stickers, etc., that all make the same claim.
>
>
>Further, Mr. Brunwasser has reported with approval (International Herald
Tribune
>10/1/08) the work of the “Macedonian Institute for Strategic Research
16:9”, the
>name of which refers “to Acts 16:9, a verse in the New Testament in which a
>Macedonian man appears to the Apostle Paul begging him: ‘Come over into
>Macedonia, and help us.’" But where did Paul go in Macedonia? Neapolis
(Kavala),
>Philippi, Amphipolis, Apollonia, Thessaloniki, and Veroia (Acts
16:11-17:10) all
>of which are in the historic Macedonia, none in Paionia. What claim is being
>made by an Institute based in Skopje that names itself for a trip through
what
>was Macedonia in antiquity and what is the northern province of Greece
today?
>
>I wonder what we would conclude if a certain large island off the southeast
>coast of the United States started to call itself Florida, and emblazoned
its
>currency with images of Disney World and distributed maps showing the
Greater
>Florida.
>
>Certainly there was no doubt of the underlying point of “Macedonia” in
the mind
>of U.S. Secretary of State Edward Stettinius on December 26, 1944, when he
>wrote:
>
>
>“The Department [of State] has noted with considerable apprehension
increasing
>propaganda rumors and semi-official statements in favor of an autonomous
>Macedonia, emanating principally from Bulgaria, but also from Yugoslav
Partisan
>and other sources, with the implication that Greek territory would be
included
>in the projected state. This government considers talk of Macedonian
”nation”,
>Macedonian “Fatherland”, or Macedonian “national consciousness” to be
>unjustified demagoguery representing no ethnic nor political reality, and
sees
>in its present revival a possible cloak for aggressive intentions against
>Greece.”
>
>[Source: U.S. State Department, Foreign Relations vol viii,Washington, D.C.,
>Circular Airgram (868.014/26Dec1944)]
>
>Mr. Brunwasser (a resident of Bulgaria), however, goes on to state, with
>apparent distain, that Greece claims “Alexander III of Macedon (Alexander
the
>Great) . . . as Greek.”
>
>
>This attitude mystifies me. What is there to “claim”? Alexander’s
>great-great-great grandfather, Alexander I, was certified as Greek at
Olympia
>and, in the words of the father of history “I happen to know that [the
>forefathers of Alexander] are Greek” (Herodotus 5.22). Alexander’s father,
>Philip, won several equestrian victories at Olympia and Delphi (Plutarch,
>Alexander 4.9; Moralia 105A), the two most Hellenic of all the
sanctuaries in
>ancient Greece where non-Greeks were not allowed to compete. If Philip was
>Greek, wasn’t his son also Greek?
>
>When Euripides – who died and was buried in Macedonia (Thucydides apud Pal.
>Anth. 7.45; Pausanias 1.2.2; Diodorus Siculus 13.103) – wrote his play
Archelaos
>in honor of the great-uncle of Alexander, did he write it in Slavic? When he
>wrote the Bacchai while at the court of Archelaos did he not write it in
Greek
>even as it has survived to us? Or should we imagine that Euripides was a
>“Macedonian” who wrote in Slavic (at a date when that language is not
attested)
>which was translated into Greek?
>
>What was the language of instruction when Aristotle taught Alexander? What
>language was carried by Alexander with him on his expedition to the East?
Why do
>we have ancient inscriptions in Greek in settlements established by
Alexander as
>far away as Afghanistan, and none in Slavic? Why did Greek become the lingua
>franca in Alexander’s empire if he was actually a “Macedonian”? Why was
the New
>Testament written in Greek rather than Slavic?
>
>On page 57 of the so-called “Letter from Macedonia” there is a photograph
of the
>author standing “before a bronze statue of Alexander the Great in the
city of
>Prilep.” The statue is patently modern, but the question is whether the real
>historic Alexander could have read the Slavic inscription beneath his feet.
>Given the known historic posterity of Slavic to Greek, the answer is
obvious.
>
>While Mr. Brunwasser’s reporting of the archaeological work in Paionia is
>welcome, his adoption and promotion of the modern political stance of its
people
>about the use of the name Macedonia is not only unwelcome, it is a
disservice to
>the readers of Archaeology who are, I imagine, interested in historic
fact. But
>then, the decision to propagate this historical nonsense by Archaeology – a
>publication of the Archaeological Institute of America - is a disservice
to its
>own reputation.
>
>
>Let it be said once more: the region of ancient Paionia was a part of the
>Macedonian empire. So were Ephesos and Tyre and Palestine and Memphis and
>Babylon and Taxila and dozens more. They may thus have become “Macedonian”
>temporarily, but none was ever “Macedonia”.
>
>Allow me to end this exegesis by making a suggestion to resolve the
question of
>the modern use of the name “Macedonia.” Greece should annex Paionia –
that is
>what Philip II did in 359 B.C. And that would appear to be acceptable to the
>modern residents of that area since they claim to be Greek by
appropriating the
>name Macedonia and its most famous man. Then the modern people of this
new Greek
>province could work on learning to speak and read and write Greek, hopefully
>even as well as Alexander did.
>
>
>Sincerely,Stephen G. Miller
>Professor Emeritus,
>University of California,
>Berkeley
>
>PS: For a more complete examination of the ancient evidence regarding
Paionia,
>see I. L. Merker, “The Ancient Kingdom of Paionia,” Balkan Studies 6 (1965)
>35-54
>
>cc: C. Brian Rose, President, Archaeological Institute of America
>Hillary Rodham Clinton, Secretary of State of the United States of America
>Dora Bakoyiannis, Minister of Foreign Affairs of Greece
>Antonis Samaras, Minister of Culture of Greece
>Olli Rehn, European Commissioner for Enlargement
>Erik Meijer, Member, European Parliament
>------------------------------------------------------------------------------------------------------------
>
> Επιστολή του Καθηγητή του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ, Stephen G. Miller, για
την
>ιστορική αλήθεια της Μακεδονίας
>
>
>Ο επίτιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ, Καλιφόρνια, ΗΠΑ, Stephen G.
>Miller, που δεν είναι Έλληνας, με βάση τη συμβατική του όρου έννοια,
έγραψε και
>απηύθυνε την επιστολή που ακολουθεί στο αγγλόφωνο περιοδικό
«Αρχαιολογία», για
>να βάλει τα πράγματα στη θέση τους σε σχέση με την ιστορική αλήθεια της
>Μακεδονίας. Οι, με τη συμβατική του όρου έννοια, Έλληνες καθηγητές, που
>αμείβονται με χρήματα του ελληνικού δημοσίου, άρα των Ελλήνων
φορολογουμένων, τί
>να έπραξαν και τι συνεχίζουν να πράττουν άραγε σε αντίστοιχες
διαστρεβλώσεις της
>ιστορίας;
>
>
>Ακολουθεί αυτούσια η απάντηση, μεταφρασμένη στα ελληνικά.
>
>22 Ιανουαρίου, 2009
>Προς τον διευθυντή σύνταξης του περιοδικού «Αρχαιολογία»
>36-36 33η οδός
>Λονγκ Άιλαντ, Νέα Υόρκη 11106
>Η.Π.Α.
>
>
>Αγαπητοί Κύριοι,
>
>Διάβασα σήμερα το τεύχος Ιανουαρίου/Φεβρουαρίου της «Αρχαιολογίας» και με
>ανυπομονησία περιέτρεξα τις σελίδες στο άρθρο «Ένα γράμμα από την Μακεδονία»
>μόνο για να ανακαλύψω ότι ήταν ένα….γράμμα από την αρχαία Παιονία –την
χώρα που
>εκτείνεται βορείως του όρου Βαρνούς και Όρβηλος. Ο απολογισμός του Λίβι
για τη
>δημιουργία της ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας (45.29.7 και 12) δείχνει
>ξεκάθαρα ότι οι Παίονες ζούσαν βορείως αυτών των…βουνών (όπου σήμερα
μορφοποιούν
>τα βόρεια γεωγραφικά όρια της Ελλάδος) και νοτίως των Δαρδανίων που είναι το
>σημερινό Κόσοβο. Ο Στράβων (7 παρ.4) είναι ακόμα πιο λακωνικός λέγοντας
ότι η
>Παιονία ήταν βόρεια της Μακεδονίας και η μόνη σύνδεση από τον έναν στον
άλλον
>χώρο (ακόμα και σήμερα) ήταν διαμέσου του στενού φαραγγιού που διαρρέει ο
Αξιός
>(ή Βαρδάρης) ποταμός. Με άλλα λόγια, η περιοχή που περιγράφεται από τον
Matthew
>Brunwasser στο «Έχοντας τον Αλέξανδρο» ήταν η Παιονία της αρχαιότητας.
>
>Παρά το αληθές γεγονός ότι κατακτήθηκαν από τον Φίλιππο τον Β’, πατέρα του
>Αλέξανδρου, το 359 π.Χ. (Διόδωρος ο Σικελιώτης 16.4.2), οι κάτοικοι της
Παιονίας
>δεν ήταν ποτέ Μακεδόνες και δεν έζησαν ποτέ στην Μακεδονία. Πράγματι ο
>Δημοσθένης (Ολύνθιοι 1.23) μας αναφέρει ότι είχαν «υποδουλωθεί» από τον
Φίλιππο
>τον Μακεδόνα και ως εκ τούτου δεν ήταν Μακεδόνες. Ο Ισοκράτης (5.23)
κάνει την
>ίδια αναφορά. Επί παραδείγματι, οι Αιγύπτιοι που κατακτήθηκαν από τον
Αλέξανδρο
>κυβερνήθηκαν από τους Μακεδόνες, συμπεριλαμβανομένης και της γνωστής
Κλεοπάτρας,
>αλλά δεν θεώρησαν ποτέ τους εαυτούς τους Μακεδόνες και η Αίγυπτος ποτέ δεν
>ονομάστηκε Μακεδονία (και μέχρι σήμερα απ’ όσο γνωρίζω δεν αναζητά τέτοιο
>όνομα). Φυσικά, όπως αναφέρει ο Θουκυδίδης (2.99), οι Μακεδόνες είχαν
κατακτήσει
>μία «στενή λωρίδα της Παιονίας που εκτεινόταν κατά μήκος του Αξιού
ποταμού από
>την εσωτερική μεριά της Πέλλας και κατέληγε στην θάλασσα». Κατ’ αυτό το
τρόπο
>κάποιος θα μπορούσε να καταλάβει ότι κάτοικοι στην μοντέρνα δημοκρατία με
κέντρο
>τα Σκόπια ονόμαζαν τους εαυτούς τους Παίονες και διεκδικούσαν σαν δική
τους την
>γη που περιγραφόταν από τον Θουκυδίδη. Αλλά γιατί, αντ’ αυτού, οι σύγχρονοι
>άνθρωποι της αρχαίας Παιονίας προσπάθησαν να αποκαλέσουν τους εαυτούς τους
>Μακεδόνες και την γη τους, Μακεδονία;
>
>Ο κύριος. Brunwasser (σελ. 55) ενώ αναφέρεται στις ελληνικές αξιώσεις
«ότι αυτό
>υπονοεί αξιώσεις επί του ελληνικού εδάφους» και σημειώνει ότι «η βόρεια
επαρχία
>της Ελλάδος επίσης ονομάζεται Μακεδονία», δεν λαμβάνει υπόψη του και δεν
>αναφέρει το γεγονός ότι η περιοχή αυτή της βόρειας επαρχίας της σύγχρονης
>Ελλάδος αποκαλείται συνεχώς Μακεδονία για πάνω από 2500 χρόνια (Ηρόδοτος
5.17).
>
>Πάντως, η πιο πρόσφατη ιστορία, μας δείχνει ότι οι ελληνικές ανησυχίες
δεν είναι
>χωρίς βάση. Επί παραδείγματι, ένας χάρτης που τυπώθηκε στα Σκόπια το 1992,
>απεικονίζει ξεκάθαρα ότι η Μακεδονία επεκτείνεται από τα εδάφη της Παιονίας
>μέχρι το όρος Όλυμπος στα νότια, πράγμα που σημαίνει ότι η αρχαία περιοχή
των
>Παιόνων και η Μακεδονία παρουσιάζονται ως μία οντότητα. Οι ίδιες αξιώσεις
>εμφανίζονται σε ένα ψευδοχαρτονόμισμα που δείχνει ότι εκδόθηκε από την
Κεντρική
>Τράπεζα της Μακεδονίας, το οποίο εμφανίζει ως «μακεδονικό» μνημείο τον Λευκό
>Πύργο της Θεσσαλονίκης, που ανήκει στην Ελλάδα. Υπάρχουν πολύ περισσότερα
>παραδείγματα σε ημερολόγια, χριστουγεννιάτικες κάρτες, αυτοκόλλητες
ετικέτες για
>προφυλακτήρες κλπ, και όλα απεικονίζουν τις ίδιες εδαφικές αξιώσεις.
>
>Πέραν τούτο ο κύριος Brunwasser σε άρθρο του, έχει κάνει αναφορά
(International
>Herald Tribune 10/1/08) στο έργο του «Μακεδονικού Ινστιτούτου για Στρατηγική
>Έρευνα 16:9» το οποίο αναφέρει ότι «σε ένα εδάφιο της Καινής Διαθήκης ένας
>Μακεδόνας εμφανίζεται στον Απόστολο Παύλο ικετεύοντάς τον: “Ελάτε στην
Μακεδονία
>και βοηθήστε μας”». Αλλά ας δούμε που πήγε ο Απ. Παύλος στην Μακεδονία: Στην
>Νεάπολη (Καβάλα), στους Φιλίππους, στην Αμφίπολη, στην Απολλωνία, στη
>Θεσσαλονίκη και στη Βέροια (εδάφια 16:11- 17:10), πόλεις που βρίσκονται όλες
>στην ιστορική Μακεδονία και καμία στην Παιονία. Τι αξιοπιστία μπορεί να
έχουν οι
>ισχυρισμοί ενός Ινστιτούτου που έχει έδρα τα Σκόπια, που απαιτούν να
ονομάζονται
>Μακεδονία, στηριζόμενα σε ένα ταξίδι που έγινε στην Μακεδονία της
αρχαιότητας, η
>οποία είναι η σημερινή ομώνυμη βόρεια επαρχία της Ελλάδος;
>
>Αναρωτιέμαι πού θα καταλήγαμε εάν ένα συγκεκριμένο μεγάλο νησί της
>νοτιοανατολικής ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών (σ.σ.: υπονοεί την Κούβα)
ονόμαζε
>τον εαυτό του Φλώριδα, και είχε στο νόμισμά του μορφές του κόσμου του
Ντίσνεϊ
>και διένειμε χάρτες δείχνοντας την «Μεγάλη Φλώριδα», στην όρια της οποίας
ήταν
>αμερικανικά εδάφη.
>
>Σαφώς δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το τι είχε στο μυαλό του όταν
αναφερόταν
>στο όνομα «Μακεδονία» ο Αμερικανός Γενικός Γραμματέας του Κράτους Edward
>Stettinius στις 26 Δεκεμβρίου 1944, όταν έγραψε:
>«Οι υπηρεσίες του αμερικανικού κράτους έχουν επισημάνει με ιδιαίτερη
ανησυχία
>τις προπαγανδιστικές φήμες και ανεπίσημες δηλώσεις που γίνονται υπέρ μιας
>αυτόνομης Μακεδονίας, που προέρχονται κυρίως από την Βουλγαρία, αλλά και
από τις
>Γιουγκοσλαβικές αντιστασιακές ομάδες και άλλες πηγές, με τον υπαινιγμό ότι
>περιοχή της Ελλάδος συμπεριλαμβανόταν στο προβαλλόμενο ενιαίο κράτος. Αυτή η
>κυβέρνηση θεωρεί τη συζήτηση περί «Μακεδονικού έθνους», περί Μακεδονικής
>«πατρικής γης», ή περί Μακεδονικής «εθνικής συνείδησης» αδικαιολόγητη
δημαγωγία
>που δεν αντιπροσωπεύει καμία εθνική ούτε πολιτική πραγματικότητα, και
αποσκοπεί
>στη δημιουργία επιθετικών βλέψεων ενάντια στην Ελλάδα».
>[Πηγή: U.S. State Department, Foreign Relations vol viii, Washington, D.C.,
>Circular Airgram (868.014/26Dec1944)].
>
>
>Ο κύριος Brunwasser (ένας κάτοικος της Βουλγαρίας), παρ’ όλα αυτά,
τονίζει με
>έμφαση πως η Ελλάδα διεκδικεί τον Αλέξανδρο τον Γ’ ως…Έλληνα. Αυτή η
τοποθέτηση,
>μου προκαλεί απορία. Τι υπάρχει για να διεκδικήσει; Ο προ-προ-προ πάππος του
>Αλέξανδρου, Αλέξανδρος Ι, πιστοποιήθηκε σαν Έλληνας στην Ολυμπία, και
σύμφωνα με
>τα λόγια του Ηρόδοτου, του πατέρα της Ιστορίας «Τυγχάνει να γνωρίζω ότι οι
>πρόγονοι του Αλέξανδρου είναι Έλληνες»(Ηρόδοτος 5:22). Ο πατέρας του
Αλέξανδρου,
>Φίλιππος, κέρδισε διάφορους ιππικούς αγώνες στην Ολυμπία και στους Δελφούς
>(Πλούταρχος, Αλέξανδρος 4:9; Moralia 105A), τα δυο πιο αντιπροσωπευτικά
Ελληνικά
>ιερά στην Αρχαία Ελλάδα όπου μη-Έλληνες δεν επιτρεπόταν να αγωνιστούν. Εάν
>λοιπόν ο Φίλιππος ήταν Έλληνας, δεν ήταν και ο γιος του Έλληνας;
>
>Όταν ο Ευριπίδης, που πέθανε και θάφτηκε στην Μακεδονία, έγραψε το έργο του
>«Αρχέλαος» προς τιμή του μεγάλου θείου του Αλέξανδρου, το έγραψε στα
σλαβικά;
>Όταν έγραψε τις «Βάκχες», όντας στην αυλή του Αρχέλαου, δεν τις έγραψε στα
>ελληνικά, όπως δηλαδή μας παραδόθηκε; Ή να υποθέσουμε ότι ο Ευριπίδης ήταν
>«Μακεδόνας» που έγραφε στα σλαβικά (σε μια εποχή που αυτή η γλώσσα δεν
υπήρχε)
>και το έργο του μεταφράστηκε στα ελληνικά;
>Ποια ήταν η γλώσσα της διδασκαλίας όταν ο Αριστοτέλης έκανε μάθημα στον
>Αλέξανδρο;
>Ποια γλώσσα έγινε γνωστή και διαδόθηκε από τον Αλέξανδρο στις εκστρατείες
του
>στην Ανατολή;
>Γιατί έχουμε τις αρχαίες επιγραφές στα ελληνικά σε οικισμούς που
ιδρύθηκαν από
>τον Αλέξανδρο τόσο μακριά, ακόμα και στο Αφγανιστάν και καμία στα σλαβικά;
>Γιατί τα ελληνικά έγιναν η αληθινή γλώσσα της αυτοκρατορίας του
Αλέξανδρου εάν
>ήταν στην πραγματικότητα «Μακεδόνας»;
>Γιατί η «Καινή Διαθήκη» γράφηκε στα ελληνικά και όχι στα σλαβικά;
>
>Στην σελίδα 57 του αποκαλούμενου «Γράμμα από την Μακεδονία» υπάρχει μια
>φωτογραφία από τον συγγραφέα να στέκεται μπροστά «από ένα χάλκινο άγαλμα του
>Μεγάλου Αλεξάνδρου στην πόλη Πρίλεπ». Τo άγαλμα είναι προφανώς σύγχρονο,
αλλά η
>ερώτηση είναι εάν ο πραγματικός Αλέξανδρος της ιστορίας θα μπορούσε να
διαβάσει
>τη σλαβική επιγραφή κάτω από τα πόδια του. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η
παρουσία των
>Σλάβων στην περιοχή είναι πολύ μεταγενέστερη των Ελλήνων, η απάντηση είναι
>προφανής.
>
>Ενώ η έκθεση που έκανε ο κύριος Brunwasser για την αρχαιολογική του
έρευνα στην
>Παιονία είναι ευπρόσδεκτη, η υιοθέτηση και η προώθηση από πλευράς του, της
>σύγχρονης πολιτικής θέσης των ανθρώπων της Παιονίας για τη χρήση του
ονόματος
>Μακεδονία είναι πράξη όχι μόνο ανεπιθύμητη, αλλά και επιζήμια για τους
>αναγνώστες της «Αρχαιολογίας» που, όπως φαντάζομαι, ενδιαφέρονται για
πραγματικά
>ιστορικά γεγονότα. Η απόφαση όμως να διαδοθούν αυτές οι ιστορικές
ανοησίες από
>ένα περιοδικό σαν την«Αρχαιολογία» –μια έκδοση του Αρχαιολογικού
Ινστιτούτου της
>Αμερικής– είναι επιζήμια για την δική του φήμη και αξιοπιστία.
>
>Ας το πούμε για μια φορά ακόμα: η περιοχή της αρχαίας Παιονίας ήταν μέρος
της
>Μακεδονικής Αυτοκρατορίας, όπως ήταν και η Έφεσος, η Τύρος, η Παλαιστίνη, η
>Μέμφιδα, η Βαβυλώνα, η Ταξίλα, και πολλές ακόμα πόλεις. Μπορεί κατ’ αυτή τη
>λογική να είχαν γίνει «Μακεδόνες» προσωρινά αλλά ποτέ κανείς από εκείνες τις
>περιοχές δεν ήταν φυλετικά πραγματικά «Μακεδόνας».
>
>Επιτρέψτε μου να κλείσω αυτή την επιστολή, κάνοντας την εξής πρόταση για να
>λυθεί το σύγχρονο ερώτημα για την χρήση του ονόματος «Μακεδονία». Η Ελλάδα
>πρέπει να προσαρτήσει την Παιονία –αυτό έκανε και ο Φίλιππος ο Β’ το 359
π.Χ.
>Και αυτό θα φαινόταν αποδεκτό από τους σύγχρονους κατοίκους εκείνης της
περιοχής
>μιας και υποστηρίζουν ότι είναι Έλληνες με την ιδιοποίηση του ονόματος
Μακεδονία
>και του διασημότερου Μακεδόνα, του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Κατόπιν οι σύγχρονοι
>άνθρωποι αυτής της νέας ελληνικής επαρχίας θα μπορούσαν να εργαστούν στην
>εκμάθηση και στην ομιλία, στο διάβασμα και στο γράψιμο της ελληνικής
γλώσσας,
>ενδεχομένως το ίδιο καλά όπως έκανε και ο Αλέξανδρος.
>
>
>Με εκτίμηση
>
>Stephen G. Miller
>Professor Emeritus, University of California,
>Berkley
>
>January 22, 2009
>
>
>Editor, Archaeology Magazine
>36-36 33rd Street
>Long Island City, NY 11106
>U.S.A.
>
>
>Dear Sir,
>
>
>I opened the January/February issue of Archaeology today and eagerly
turned to
>“A Letter from Macedonia” only to discover that it was actually a letter
from
>ancient Paionia – the land north of Mt. Barmous and Mt. Orbelos. Livy’s
account
>of the creation of the Roman province of Macedonia (45.29.7 and 12) makes
clear
>that the Paionians lived north of those mountains (which form today the
>geographically natural northern limits of Greece) and south of the
Dardanians
>who were in today’s Kosovo. Strabo (7. frag 4) is even more succinct in
saying
>that Paionia was north of Macedonia and the only connection from one to the
>other was (and is today) through the narrow gorge of the Axios (or Vardar)
>River. In other words, the land which is described by Matthew Brunwasser
in his
>“Owning Alexander” was Paionia in antiquity.
>
>
>While it is true that those people were subdued by Philip II, father of
>Alexander, in 359 B.C. (Diodorus Siculus 16.4.2), they were never
Macedonians
>and never lived in Macedonia. Indeed, Demosthenes (Olynthian 1.23) tells
us that
>they were “enslaved” by the Macedonian Philip and clearly, therefore, not
>Macedonians. Isokrates (5.23) makes the same point. Likewise, for
example, the
>Egyptians who were subdued by Alexander may have been ruled by Macedonians,
>including the famous Cleopatra, but they were never Macedonians
themselves, and
>Egypt was never called Macedonia (and so far as I can tell does not seek
that
>name today).
>
>Certainly, as Thucydides (2.99) tells us, the Macedonians had taken over “a
>narrow strip of Paionia extending along the Axios river from the interior to
>Pella and the sea”. One might therefore understand if the people in the
modern
>republic centered at Skopje called themselves Paionians and claimed as
theirs
>the land described by Thucydides.
>
>But why, instead, would the modern people of ancient Paionia try to call
>themselves Macedonians and their land Macedonia? Mr. Brunwasser (p. 55)
touches
>on the Greek claims “that it implies ambitions over Greek territory” and he
>notes that “the northern province of Greece is also called Macedonia.”
Leaving
>aside the fact that the area of that northern province of modern Greece
has been
>called Macedonia for more than 2,500 years (see, inter alios, Herodotus
5.17;
>7.128, et alibi), more recent history shows that the Greek concerns are
>legitimate. For example, a map produced in Skopje in 1992 (Figure 1) shows
>clearly the claim that Macedonia extends from there to Mt. Olympus in the
south;
>that is, combining the ancient regions of Paionia and Macedonia into a
single
>entity. The same claim is explicit on a pseudo-bank note of the Republic of
>Macedonia which shows, as one of its monuments, the White Tower of
Thessalonike,
>in Greece (Figure 2). There are many more examples of calendars, Christmas
>cards, bumper-stickers, etc., that all make the same claim.
>
>
>Further, Mr. Brunwasser has reported with approval (International Herald
Tribune
>10/1/08) the work of the “Macedonian Institute for Strategic Research
16:9”, the
>name of which refers “to Acts 16:9, a verse in the New Testament in which a
>Macedonian man appears to the Apostle Paul begging him: ‘Come over into
>Macedonia, and help us.’" But where did Paul go in Macedonia? Neapolis
(Kavala),
>Philippi, Amphipolis, Apollonia, Thessaloniki, and Veroia (Acts
16:11-17:10) all
>of which are in the historic Macedonia, none in Paionia. What claim is being
>made by an Institute based in Skopje that names itself for a trip through
what
>was Macedonia in antiquity and what is the northern province of Greece
today?
>
>I wonder what we would conclude if a certain large island off the southeast
>coast of the United States started to call itself Florida, and emblazoned
its
>currency with images of Disney World and distributed maps showing the
Greater
>Florida.
>
>Certainly there was no doubt of the underlying point of “Macedonia” in
the mind
>of U.S. Secretary of State Edward Stettinius on December 26, 1944, when he
>wrote:
>
>
>“The Department [of State] has noted with considerable apprehension
increasing
>propaganda rumors and semi-official statements in favor of an autonomous
>Macedonia, emanating principally from Bulgaria, but also from Yugoslav
Partisan
>and other sources, with the implication that Greek territory would be
included
>in the projected state. This government considers talk of Macedonian
”nation”,
>Macedonian “Fatherland”, or Macedonian “national consciousness” to be
>unjustified demagoguery representing no ethnic nor political reality, and
sees
>in its present revival a possible cloak for aggressive intentions against
>Greece.”
>
>[Source: U.S. State Department, Foreign Relations vol viii,Washington, D.C.,
>Circular Airgram (868.014/26Dec1944)]
>
>Mr. Brunwasser (a resident of Bulgaria), however, goes on to state, with
>apparent distain, that Greece claims “Alexander III of Macedon (Alexander
the
>Great) . . . as Greek.”
>
>
>This attitude mystifies me. What is there to “claim”? Alexander’s
>great-great-great grandfather, Alexander I, was certified as Greek at
Olympia
>and, in the words of the father of history “I happen to know that [the
>forefathers of Alexander] are Greek” (Herodotus 5.22). Alexander’s father,
>Philip, won several equestrian victories at Olympia and Delphi (Plutarch,
>Alexander 4.9; Moralia 105A), the two most Hellenic of all the
sanctuaries in
>ancient Greece where non-Greeks were not allowed to compete. If Philip was
>Greek, wasn’t his son also Greek?
>
>When Euripides – who died and was buried in Macedonia (Thucydides apud Pal.
>Anth. 7.45; Pausanias 1.2.2; Diodorus Siculus 13.103) – wrote his play
Archelaos
>in honor of the great-uncle of Alexander, did he write it in Slavic? When he
>wrote the Bacchai while at the court of Archelaos did he not write it in
Greek
>even as it has survived to us? Or should we imagine that Euripides was a
>“Macedonian” who wrote in Slavic (at a date when that language is not
attested)
>which was translated into Greek?
>
>What was the language of instruction when Aristotle taught Alexander? What
>language was carried by Alexander with him on his expedition to the East?
Why do
>we have ancient inscriptions in Greek in settlements established by
Alexander as
>far away as Afghanistan, and none in Slavic? Why did Greek become the lingua
>franca in Alexander’s empire if he was actually a “Macedonian”? Why was
the New
>Testament written in Greek rather than Slavic?
>
>On page 57 of the so-called “Letter from Macedonia” there is a photograph
of the
>author standing “before a bronze statue of Alexander the Great in the
city of
>Prilep.” The statue is patently modern, but the question is whether the real
>historic Alexander could have read the Slavic inscription beneath his feet.
>Given the known historic posterity of Slavic to Greek, the answer is
obvious.
>
>While Mr. Brunwasser’s reporting of the archaeological work in Paionia is
>welcome, his adoption and promotion of the modern political stance of its
people
>about the use of the name Macedonia is not only unwelcome, it is a
disservice to
>the readers of Archaeology who are, I imagine, interested in historic
fact. But
>then, the decision to propagate this historical nonsense by Archaeology – a
>publication of the Archaeological Institute of America - is a disservice
to its
>own reputation.
>
>
>Let it be said once more: the region of ancient Paionia was a part of the
>Macedonian empire. So were Ephesos and Tyre and Palestine and Memphis and
>Babylon and Taxila and dozens more. They may thus have become “Macedonian”
>temporarily, but none was ever “Macedonia”.
>
>Allow me to end this exegesis by making a suggestion to resolve the
question of
>the modern use of the name “Macedonia.” Greece should annex Paionia –
that is
>what Philip II did in 359 B.C. And that would appear to be acceptable to the
>modern residents of that area since they claim to be Greek by
appropriating the
>name Macedonia and its most famous man. Then the modern people of this
new Greek
>province could work on learning to speak and read and write Greek, hopefully
>even as well as Alexander did.
>
>
>Sincerely,Stephen G. Miller
>Professor Emeritus,
>University of California,
>Berkeley
>
>PS: For a more complete examination of the ancient evidence regarding
Paionia,
>see I. L. Merker, “The Ancient Kingdom of Paionia,” Balkan Studies 6 (1965)
>35-54
>
>cc: C. Brian Rose, President, Archaeological Institute of America
>Hillary Rodham Clinton, Secretary of State of the United States of America
>Dora Bakoyiannis, Minister of Foreign Affairs of Greece
>Antonis Samaras, Minister of Culture of Greece
>Olli Rehn, European Commissioner for Enlargement
>Erik Meijer, Member, European Parliament
>------------------------------------------------------------------------------------------------------------
>
> Επιστολή του Καθηγητή του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ, Stephen G. Miller, για
την
>ιστορική αλήθεια της Μακεδονίας
>
>
>Ο επίτιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ, Καλιφόρνια, ΗΠΑ, Stephen G.
>Miller, που δεν είναι Έλληνας, με βάση τη συμβατική του όρου έννοια,
έγραψε και
>απηύθυνε την επιστολή που ακολουθεί στο αγγλόφωνο περιοδικό
«Αρχαιολογία», για
>να βάλει τα πράγματα στη θέση τους σε σχέση με την ιστορική αλήθεια της
>Μακεδονίας. Οι, με τη συμβατική του όρου έννοια, Έλληνες καθηγητές, που
>αμείβονται με χρήματα του ελληνικού δημοσίου, άρα των Ελλήνων
φορολογουμένων, τί
>να έπραξαν και τι συνεχίζουν να πράττουν άραγε σε αντίστοιχες
διαστρεβλώσεις της
>ιστορίας;
>
>
>Ακολουθεί αυτούσια η απάντηση, μεταφρασμένη στα ελληνικά.
>
>22 Ιανουαρίου, 2009
>Προς τον διευθυντή σύνταξης του περιοδικού «Αρχαιολογία»
>36-36 33η οδός
>Λονγκ Άιλαντ, Νέα Υόρκη 11106
>Η.Π.Α.
>
>
>Αγαπητοί Κύριοι,
>
>Διάβασα σήμερα το τεύχος Ιανουαρίου/Φεβρουαρίου της «Αρχαιολογίας» και με
>ανυπομονησία περιέτρεξα τις σελίδες στο άρθρο «Ένα γράμμα από την Μακεδονία»
>μόνο για να ανακαλύψω ότι ήταν ένα….γράμμα από την αρχαία Παιονία –την
χώρα που
>εκτείνεται βορείως του όρου Βαρνούς και Όρβηλος. Ο απολογισμός του Λίβι
για τη
>δημιουργία της ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας (45.29.7 και 12) δείχνει
>ξεκάθαρα ότι οι Παίονες ζούσαν βορείως αυτών των…βουνών (όπου σήμερα
μορφοποιούν
>τα βόρεια γεωγραφικά όρια της Ελλάδος) και νοτίως των Δαρδανίων που είναι το
>σημερινό Κόσοβο. Ο Στράβων (7 παρ.4) είναι ακόμα πιο λακωνικός λέγοντας
ότι η
>Παιονία ήταν βόρεια της Μακεδονίας και η μόνη σύνδεση από τον έναν στον
άλλον
>χώρο (ακόμα και σήμερα) ήταν διαμέσου του στενού φαραγγιού που διαρρέει ο
Αξιός
>(ή Βαρδάρης) ποταμός. Με άλλα λόγια, η περιοχή που περιγράφεται από τον
Matthew
>Brunwasser στο «Έχοντας τον Αλέξανδρο» ήταν η Παιονία της αρχαιότητας.
>
>Παρά το αληθές γεγονός ότι κατακτήθηκαν από τον Φίλιππο τον Β’, πατέρα του
>Αλέξανδρου, το 359 π.Χ. (Διόδωρος ο Σικελιώτης 16.4.2), οι κάτοικοι της
Παιονίας
>δεν ήταν ποτέ Μακεδόνες και δεν έζησαν ποτέ στην Μακεδονία. Πράγματι ο
>Δημοσθένης (Ολύνθιοι 1.23) μας αναφέρει ότι είχαν «υποδουλωθεί» από τον
Φίλιππο
>τον Μακεδόνα και ως εκ τούτου δεν ήταν Μακεδόνες. Ο Ισοκράτης (5.23)
κάνει την
>ίδια αναφορά. Επί παραδείγματι, οι Αιγύπτιοι που κατακτήθηκαν από τον
Αλέξανδρο
>κυβερνήθηκαν από τους Μακεδόνες, συμπεριλαμβανομένης και της γνωστής
Κλεοπάτρας,
>αλλά δεν θεώρησαν ποτέ τους εαυτούς τους Μακεδόνες και η Αίγυπτος ποτέ δεν
>ονομάστηκε Μακεδονία (και μέχρι σήμερα απ’ όσο γνωρίζω δεν αναζητά τέτοιο
>όνομα). Φυσικά, όπως αναφέρει ο Θουκυδίδης (2.99), οι Μακεδόνες είχαν
κατακτήσει
>μία «στενή λωρίδα της Παιονίας που εκτεινόταν κατά μήκος του Αξιού
ποταμού από
>την εσωτερική μεριά της Πέλλας και κατέληγε στην θάλασσα». Κατ’ αυτό το
τρόπο
>κάποιος θα μπορούσε να καταλάβει ότι κάτοικοι στην μοντέρνα δημοκρατία με
κέντρο
>τα Σκόπια ονόμαζαν τους εαυτούς τους Παίονες και διεκδικούσαν σαν δική
τους την
>γη που περιγραφόταν από τον Θουκυδίδη. Αλλά γιατί, αντ’ αυτού, οι σύγχρονοι
>άνθρωποι της αρχαίας Παιονίας προσπάθησαν να αποκαλέσουν τους εαυτούς τους
>Μακεδόνες και την γη τους, Μακεδονία;
>
>Ο κύριος. Brunwasser (σελ. 55) ενώ αναφέρεται στις ελληνικές αξιώσεις
«ότι αυτό
>υπονοεί αξιώσεις επί του ελληνικού εδάφους» και σημειώνει ότι «η βόρεια
επαρχία
>της Ελλάδος επίσης ονομάζεται Μακεδονία», δεν λαμβάνει υπόψη του και δεν
>αναφέρει το γεγονός ότι η περιοχή αυτή της βόρειας επαρχίας της σύγχρονης
>Ελλάδος αποκαλείται συνεχώς Μακεδονία για πάνω από 2500 χρόνια (Ηρόδοτος
5.17).
>
>Πάντως, η πιο πρόσφατη ιστορία, μας δείχνει ότι οι ελληνικές ανησυχίες
δεν είναι
>χωρίς βάση. Επί παραδείγματι, ένας χάρτης που τυπώθηκε στα Σκόπια το 1992,
>απεικονίζει ξεκάθαρα ότι η Μακεδονία επεκτείνεται από τα εδάφη της Παιονίας
>μέχρι το όρος Όλυμπος στα νότια, πράγμα που σημαίνει ότι η αρχαία περιοχή
των
>Παιόνων και η Μακεδονία παρουσιάζονται ως μία οντότητα. Οι ίδιες αξιώσεις
>εμφανίζονται σε ένα ψευδοχαρτονόμισμα που δείχνει ότι εκδόθηκε από την
Κεντρική
>Τράπεζα της Μακεδονίας, το οποίο εμφανίζει ως «μακεδονικό» μνημείο τον Λευκό
>Πύργο της Θεσσαλονίκης, που ανήκει στην Ελλάδα. Υπάρχουν πολύ περισσότερα
>παραδείγματα σε ημερολόγια, χριστουγεννιάτικες κάρτες, αυτοκόλλητες
ετικέτες για
>προφυλακτήρες κλπ, και όλα απεικονίζουν τις ίδιες εδαφικές αξιώσεις.
>
>Πέραν τούτο ο κύριος Brunwasser σε άρθρο του, έχει κάνει αναφορά
(International
>Herald Tribune 10/1/08) στο έργο του «Μακεδονικού Ινστιτούτου για Στρατηγική
>Έρευνα 16:9» το οποίο αναφέρει ότι «σε ένα εδάφιο της Καινής Διαθήκης ένας
>Μακεδόνας εμφανίζεται στον Απόστολο Παύλο ικετεύοντάς τον: “Ελάτε στην
Μακεδονία
>και βοηθήστε μας”». Αλλά ας δούμε που πήγε ο Απ. Παύλος στην Μακεδονία: Στην
>Νεάπολη (Καβάλα), στους Φιλίππους, στην Αμφίπολη, στην Απολλωνία, στη
>Θεσσαλονίκη και στη Βέροια (εδάφια 16:11- 17:10), πόλεις που βρίσκονται όλες
>στην ιστορική Μακεδονία και καμία στην Παιονία. Τι αξιοπιστία μπορεί να
έχουν οι
>ισχυρισμοί ενός Ινστιτούτου που έχει έδρα τα Σκόπια, που απαιτούν να
ονομάζονται
>Μακεδονία, στηριζόμενα σε ένα ταξίδι που έγινε στην Μακεδονία της
αρχαιότητας, η
>οποία είναι η σημερινή ομώνυμη βόρεια επαρχία της Ελλάδος;
>
>Αναρωτιέμαι πού θα καταλήγαμε εάν ένα συγκεκριμένο μεγάλο νησί της
>νοτιοανατολικής ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών (σ.σ.: υπονοεί την Κούβα)
ονόμαζε
>τον εαυτό του Φλώριδα, και είχε στο νόμισμά του μορφές του κόσμου του
Ντίσνεϊ
>και διένειμε χάρτες δείχνοντας την «Μεγάλη Φλώριδα», στην όρια της οποίας
ήταν
>αμερικανικά εδάφη.
>
>Σαφώς δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το τι είχε στο μυαλό του όταν
αναφερόταν
>στο όνομα «Μακεδονία» ο Αμερικανός Γενικός Γραμματέας του Κράτους Edward
>Stettinius στις 26 Δεκεμβρίου 1944, όταν έγραψε:
>«Οι υπηρεσίες του αμερικανικού κράτους έχουν επισημάνει με ιδιαίτερη
ανησυχία
>τις προπαγανδιστικές φήμες και ανεπίσημες δηλώσεις που γίνονται υπέρ μιας
>αυτόνομης Μακεδονίας, που προέρχονται κυρίως από την Βουλγαρία, αλλά και
από τις
>Γιουγκοσλαβικές αντιστασιακές ομάδες και άλλες πηγές, με τον υπαινιγμό ότι
>περιοχή της Ελλάδος συμπεριλαμβανόταν στο προβαλλόμενο ενιαίο κράτος. Αυτή η
>κυβέρνηση θεωρεί τη συζήτηση περί «Μακεδονικού έθνους», περί Μακεδονικής
>«πατρικής γης», ή περί Μακεδονικής «εθνικής συνείδησης» αδικαιολόγητη
δημαγωγία
>που δεν αντιπροσωπεύει καμία εθνική ούτε πολιτική πραγματικότητα, και
αποσκοπεί
>στη δημιουργία επιθετικών βλέψεων ενάντια στην Ελλάδα».
>[Πηγή: U.S. State Department, Foreign Relations vol viii, Washington, D.C.,
>Circular Airgram (868.014/26Dec1944)].
>
>
>Ο κύριος Brunwasser (ένας κάτοικος της Βουλγαρίας), παρ’ όλα αυτά,
τονίζει με
>έμφαση πως η Ελλάδα διεκδικεί τον Αλέξανδρο τον Γ’ ως…Έλληνα. Αυτή η
τοποθέτηση,
>μου προκαλεί απορία. Τι υπάρχει για να διεκδικήσει; Ο προ-προ-προ πάππος του
>Αλέξανδρου, Αλέξανδρος Ι, πιστοποιήθηκε σαν Έλληνας στην Ολυμπία, και
σύμφωνα με
>τα λόγια του Ηρόδοτου, του πατέρα της Ιστορίας «Τυγχάνει να γνωρίζω ότι οι
>πρόγονοι του Αλέξανδρου είναι Έλληνες»(Ηρόδοτος 5:22). Ο πατέρας του
Αλέξανδρου,
>Φίλιππος, κέρδισε διάφορους ιππικούς αγώνες στην Ολυμπία και στους Δελφούς
>(Πλούταρχος, Αλέξανδρος 4:9; Moralia 105A), τα δυο πιο αντιπροσωπευτικά
Ελληνικά
>ιερά στην Αρχαία Ελλάδα όπου μη-Έλληνες δεν επιτρεπόταν να αγωνιστούν. Εάν
>λοιπόν ο Φίλιππος ήταν Έλληνας, δεν ήταν και ο γιος του Έλληνας;
>
>Όταν ο Ευριπίδης, που πέθανε και θάφτηκε στην Μακεδονία, έγραψε το έργο του
>«Αρχέλαος» προς τιμή του μεγάλου θείου του Αλέξανδρου, το έγραψε στα
σλαβικά;
>Όταν έγραψε τις «Βάκχες», όντας στην αυλή του Αρχέλαου, δεν τις έγραψε στα
>ελληνικά, όπως δηλαδή μας παραδόθηκε; Ή να υποθέσουμε ότι ο Ευριπίδης ήταν
>«Μακεδόνας» που έγραφε στα σλαβικά (σε μια εποχή που αυτή η γλώσσα δεν
υπήρχε)
>και το έργο του μεταφράστηκε στα ελληνικά;
>Ποια ήταν η γλώσσα της διδασκαλίας όταν ο Αριστοτέλης έκανε μάθημα στον
>Αλέξανδρο;
>Ποια γλώσσα έγινε γνωστή και διαδόθηκε από τον Αλέξανδρο στις εκστρατείες
του
>στην Ανατολή;
>Γιατί έχουμε τις αρχαίες επιγραφές στα ελληνικά σε οικισμούς που
ιδρύθηκαν από
>τον Αλέξανδρο τόσο μακριά, ακόμα και στο Αφγανιστάν και καμία στα σλαβικά;
>Γιατί τα ελληνικά έγιναν η αληθινή γλώσσα της αυτοκρατορίας του
Αλέξανδρου εάν
>ήταν στην πραγματικότητα «Μακεδόνας»;
>Γιατί η «Καινή Διαθήκη» γράφηκε στα ελληνικά και όχι στα σλαβικά;
>
>Στην σελίδα 57 του αποκαλούμενου «Γράμμα από την Μακεδονία» υπάρχει μια
>φωτογραφία από τον συγγραφέα να στέκεται μπροστά «από ένα χάλκινο άγαλμα του
>Μεγάλου Αλεξάνδρου στην πόλη Πρίλεπ». Τo άγαλμα είναι προφανώς σύγχρονο,
αλλά η
>ερώτηση είναι εάν ο πραγματικός Αλέξανδρος της ιστορίας θα μπορούσε να
διαβάσει
>τη σλαβική επιγραφή κάτω από τα πόδια του. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η
παρουσία των
>Σλάβων στην περιοχή είναι πολύ μεταγενέστερη των Ελλήνων, η απάντηση είναι
>προφανής.
>
>Ενώ η έκθεση που έκανε ο κύριος Brunwasser για την αρχαιολογική του
έρευνα στην
>Παιονία είναι ευπρόσδεκτη, η υιοθέτηση και η προώθηση από πλευράς του, της
>σύγχρονης πολιτικής θέσης των ανθρώπων της Παιονίας για τη χρήση του
ονόματος
>Μακεδονία είναι πράξη όχι μόνο ανεπιθύμητη, αλλά και επιζήμια για τους
>αναγνώστες της «Αρχαιολογίας» που, όπως φαντάζομαι, ενδιαφέρονται για
πραγματικά
>ιστορικά γεγονότα. Η απόφαση όμως να διαδοθούν αυτές οι ιστορικές
ανοησίες από
>ένα περιοδικό σαν την«Αρχαιολογία» –μια έκδοση του Αρχαιολογικού
Ινστιτούτου της
>Αμερικής– είναι επιζήμια για την δική του φήμη και αξιοπιστία.
>
>Ας το πούμε για μια φορά ακόμα: η περιοχή της αρχαίας Παιονίας ήταν μέρος
της
>Μακεδονικής Αυτοκρατορίας, όπως ήταν και η Έφεσος, η Τύρος, η Παλαιστίνη, η
>Μέμφιδα, η Βαβυλώνα, η Ταξίλα, και πολλές ακόμα πόλεις. Μπορεί κατ’ αυτή τη
>λογική να είχαν γίνει «Μακεδόνες» προσωρινά αλλά ποτέ κανείς από εκείνες τις
>περιοχές δεν ήταν φυλετικά πραγματικά «Μακεδόνας».
>
>Επιτρέψτε μου να κλείσω αυτή την επιστολή, κάνοντας την εξής πρόταση για να
>λυθεί το σύγχρονο ερώτημα για την χρήση του ονόματος «Μακεδονία». Η Ελλάδα
>πρέπει να προσαρτήσει την Παιονία –αυτό έκανε και ο Φίλιππος ο Β’ το 359
π.Χ.
>Και αυτό θα φαινόταν αποδεκτό από τους σύγχρονους κατοίκους εκείνης της
περιοχής
>μιας και υποστηρίζουν ότι είναι Έλληνες με την ιδιοποίηση του ονόματος
Μακεδονία
>και του διασημότερου Μακεδόνα, του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Κατόπιν οι σύγχρονοι
>άνθρωποι αυτής της νέας ελληνικής επαρχίας θα μπορούσαν να εργαστούν στην
>εκμάθηση και στην ομιλία, στο διάβασμα και στο γράψιμο της ελληνικής
γλώσσας,
>ενδεχομένως το ίδιο καλά όπως έκανε και ο Αλέξανδρος.
>
>
>Με εκτίμηση
>
>Stephen G. Miller
>Professor Emeritus, University of California,
>Berkley
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)