Τετάρτη 31 Ιανουαρίου 2007

ΠΝΕΥΜΑ : τι είναι ;

Τι είναι ένα πνεύμα; Μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί μια μορφή ενέργειας; Είναι το πιο πιθανό. Μια ενέργεια είναι στην πραγματικότητα ένα κύμα, όπως ο ήχος, το φως, η θερμότητα, ο ηλεκτρισμός, κλπ. Το πρόβλημα είναι ότι το πνεύμα φαίνεται να είναι μια μορφή ενέργειας που η επιστήμη δεν έχει ακόμα ανακαλύψει.

Όλα τα γνωστά μέχρι τώρα κύματα έχουν δυο μόνο διαστάσεις, όπως για παράδειγμα ο ηλεκτρισμός που μας παρέχει η ΔΕΗ: οι δυο διαστάσεις είναι εδώ η Τάση (κάθετος άξονας) και ο χρόνος (οριζόντιος άξονας). Προς χάρη των πνευμάτων ας υποθέσουμε τώρα ότι υπάρχει ένας τρίτος άξονας. Σύμφωνα με τη θεωρία του Αλβέρτου Αϊνστάιν για τη σχετικότητα χώρου - χρόνου, ο χρόνος δεν είναι σταθερός αλλά μεταβαλλόμενος. Η εξήγηση: ο χρόνος μάς φαίνεται σταθερός (ένα δευτερόλεπτο έχει πάντοτε την ίδια διάρκεια: ένα δευτερόλεπτο).

Ο Αϊνστάιν όμως απέδειξε μέσω ενός μικρού πειράματος ότι τίποτε πιο λάθος απ' αυτό, ο χρόνος είναι σχετικός. Να ποιο ήταν το πείραμά του:

Το υλικό:

Δυο απολύτως όμοια αεροπλάνα και δυο χρονόμετρα με απολύτως τις ίδιες ακριβείς διαβαθμίσεις.

Πείραμα:

Τα αεροπλάνα πετούν την ίδια απόσταση, με την ίδια ταχύτητα, καθένα τους εφοδιασμένο μ' ένα χρονόμετρο. Στο τέλος της πτήσης ελέγχονται οι ενδείξεις των δύο χρονομέτρων. Εννοείται ότι τα χρονόμετρα ξεκίνησαν και σταμάτησαν να γράφουν με έναν απόλυτο συγχρονισμό.

Αποτέλεσμα:

Ένα από τα δυο χρονόμετρα δείχνει 30 δευτερόλεπτα περισσότερα από το άλλο.

Συμπέρασμα:

Ο χρόνος ήταν διαφορετικός για τα δυο αεροπλάνα, η διάρκεια του δευτερολέπτου μεταβλήθηκε. Στη συνέχεια τα δυο χρονόμετρα λύθηκαν για να διαπιστωθεί τυχόν πρόβλημα, όμως τίποτε το περίεργο δε βρέθηκε...

Στην πραγματικότητα, ο Αϊνστάιν δεν ερμήνευσε τόσο σωστά το πείραμά του. Ο χρόνος μεσ' τον οποίο ζούμε είναι σταθερός, αλλά έχει μια παράμετρο που είναι μεταβλητή. Αυτή είναι η τρίτη διάσταση του κύματος, εκείνου του κύματος από το οποίο πρέπει να είναι "φτιαγμένα" τα πνεύματα. Αυτό ίσως να εξηγεί και τα φαινόμενα πρόβλεψης και όρασης του μέλλοντος. Ένα αληθινό μέντιουμ έχει την ικανότητα να βγει μερικώς από το σώμα του και να ξαναγίνει πάλι μερικώς πνεύμα.

Έχοντας έτσι συνείδηση αυτής της τρίτης διάστασης, και μεταβάλλοντάς την όσο τον παίρνει, ο άνθρωπος αυτός είναι ικανός να "δει" εκείνο που συνέβη στο παρελθόν κι εκείνο που θα συμβεί στο μέλλον παραμορφώνοντας την αντίληψή του για το χρόνο εις τρόπον ώστε, για παράδειγμα, μέσα σε ένα δευτερόλεπτο να βρεθεί μπροστά σε γεγονότα που διαδραματίζονται 2 ή 3 χρόνια αργότερα (αν αυτή η διάσταση παίρνει μια θετική αξία) ή νωρίτερα (αν η διάσταση παίρνει αρνητική αξία).

Ομοίως, τα πνεύματα φαίνεται να κατέχουν την ίδια ικανότητα και μπορούν να προκαταβάλλουν ένα γεγονός. Ανάλογα φαινόμενα παρατηρούνται όταν ένας "φύλακας - άγγελος" μας κάνει, για παράδειγμα, να αποφύγουμε την τελευταία στιγμή ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Αν είναι πράγματι έτσι, τότε το φαινόμενο της μετεμψύχωσης μπορεί να εξηγηθεί...

Γιατί ο θετικός και ο αρνητικός πόλος ενός μαγνήτη έλκονται αμοιβαία; Τι είναι εκείνο που επιτρέπει στα άτομα ενός στοιχείου να συγκρατεί τα ηλεκτρόνιά του σε τροχιά γύρω από τον πυρήνα; Γιατί ο Ήλιος κρατά τους πλανήτες του συστήματός του σε τροχιά γύρω του; Μια απάντηση για όλα αυτά: οι Δυνάμεις Έλξης. Παρά του ότι οι φύσεις τους είναι διαφορετικές, υπακούουν σε έναν και μοναδικό νόμο. Σύμφωνα με το νόμο του Νεύτωνα για παράδειγμα, κάθε σώμα ασκεί μια δύναμη στα άλλα σώματα, ανάλογης της μάζας του.

Για τον ίδιο αυτό λόγο η Γη βρίσκεται σε κίνηση γύρω από τον Ήλιο. Η Γη έλκει τον Ήλιο και ο Ήλιος έλκει τη Γη με ίση δύναμη. Το ότι η Γη δεν πέφτει πάνω στον Ήλιο οφείλεται στο ότι περιστρέφεται γύρω του με μια τέτοια δύναμη που η φυγόκεντρος τη συγκρατεί, χωρίς ωστόσο, από την άλλη, η δύναμη αυτή να είναι τόσο μεγάλη ώστε να επιτρέψει στη Γη να αποδράσει από την έλξη του Ήλιου.

Οι μαγνήτες, όταν δεν κινούνται, καταλήγουν να συναντηθούν διότι δεν υπάρχει καμιά δύναμη να τους συγκρατήσει... Ομοίως, ένα πνεύμα έλκεται αναπόφευκτα από ένα σώμα. Είναι η περίπτωση της μετεμψύχωσης.

Είναι γνωστό σήμερα ότι ο εγκέφαλός μας εκπέμπει ένα ηλεκτρικό πεδίο, που οφείλεται στη δραστηριότητά του. Επίσης, ηλεκτρικό πεδίο εκπέμπουν και τα άτομα τα οποία μας απαρτίζουν, πεδίο που οφείλεται στις ελκτικές δυνάμεις που συγκρατούν τα ηλεκτρόνια στη θέση τους γύρω από τον πυρήνα τους. Ο συνδυασμός των δυο σχηματίζει ένα πολύ ισχυρότερο ηλεκτρικό πεδίο, μια ισχυρή ζωτική ενέργεια.

Kάθε υλικό σώμα, εφόσον αποτελείται από άτομα, έχει μέσα του αυτή τη ζωτική ενέργεια. Είναι όμως πολύ πιο αδύναμη από εκείνη που βγαίνει από ένα ζωντανό οργανισμό αφού δεν υπάρχουν σ' αυτό η ηλεκτρική δραστηριότητα των νεύρων και του εγκεφάλου. Η ζωτική λοιπόν αυτή ενέργεια, γύρω στην ηλικία των δυο χρόνων (ηλικία στην οποία ο εγκέφαλος "τρέχει" το μεγαλύτερο μέρος των δια - νευρωνιακών συνδέσεων ) αποκτά την απαραίτητη δύναμη για να "πιάσει" απότομα ένα πνεύμα.

Αν υπάρχει κάποια στιγμή για να πραγματοποιηθεί αυτό που λέμε μετεμψύχωση, αυτή είναι η στιγμή της. Στη συνέχεια, οι δυνάμεις απώθησης του ενσαρκωμένου πνεύματος θα εμποδίσουν την ενσωμάτωση ενός άλλου πνεύματος στο ίδιο σώμα...

Σάββατο 27 Ιανουαρίου 2007

Ενας αγγλικός λόγος στα ελληνικά

Ο πρώην πρωθυπουργός και καθηγητής κ. Ξενοφών Ζολώτας είχε εκφωνήσει δύο λόγους στην Ουάσιγκτον (στις 26 Σεπτεμβρίου 1957 και στις 2 Οκτωβρίου 1959), οι οποίοι έμειναν μνημειώδεις. Αιτία ως προς αυτό δεν ήταν μόνο το περιεχόμενό τους αλλά και η γλώσσα τους.

Υποτίθεται ότι η γλώσσα των λόγων ήταν η αγγλική. Κατ' ουσίαν όμως, με την αφαίρεση λίγων συνδέσμων, άρθρων και προθέσεων η γλώσσα είναι η Ελληνική.

Το ακροατήριό του αποτελούσαν οι σύνεδροι της Διεθνούς Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης και δεν αντιμετώπισαν τότε κανένα πρόβλημα στην κατανόηση του προφορικού κειμένου που ανέγνωσε ο Έλληνας καθηγητής.

Παραθέτω το δεύτερο λόγο (της 2ας Οκτωβρίου 1959) και την ελληνική του «μεταγραφή»...

Kyrie,

It is Zeus' anathema on our epoch and the heresy of our economic method and policies that we should agonize the Skylla of nomismatic plethora and the Charybdis of economic anaemia.

It is not my idiosyncracy to be ironic or sarcastic but my diagnosis would be that politicians are rather cryptoplethorists. Although they emphatically stigmatize nomismatic plethora, they energize it through their tactics and practices. Our policies should be based more on economic and less on political criteria. Our gnomon has to be a metron between economic strategic and philanthropic scopes.

In an epoch characterized by monopolies, oligopolies, monopolistic antagonism and polymorphous inelasticities, our policies have to be more orthological, but this should not be metamorphosed into plethorophobia, which is endemic among academic economists.

Nomismatic symmetry should not antagonize economic acme. A greater harmonization between the practices of the economic and nomismatic archons is basic.

Parallel to this we have to synchronize and harmonize more and more our economic and nomismatic policies panethnically. These scopes are more practicable now, when the prognostics of the political end economic barometer are halcyonic.

The history of our didimus organization on this sphere has been didactic and their gnostic practices will always be a tonic to the polyonymous and idiomorphous ethnical economies. The genesis of the programmed organization will dynamize these policies.

Therefore, I sympathize, although not without criticism one or two themes with the apostles and the hierarchy of our organs in their zeal to program orthodox economic and nomismatic policies.

I apologize for having tyranized you with my Hellenic phraseology. In my epilogue I emphasize my eulogy to the philoxenous aytochtons of this cosmopolitan metropolis and my encomium to you Kyrie, the stenographers.

Κύριοι,

Είναι "Διός ανάθεμα" στην εποχή μας και αίρεση της οικονομικής μας μεθόδου και της οικονομικής μας πολιτικής το ότι θα φέρναμε σε αγωνία την Σκύλλα του νομισματικού πληθωρισμού και τη Χάρυβδη της οικονομικής μας αναιμίας.

Δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία μου να είμαι ειρωνικός ή σαρκαστικός αλλά η διάγνωσή μου θα ήταν ότι οι πολιτικοί είναι μάλλον κρυπτοπληθωριστές. Αν και με έμφαση στιγματίζουν τον νομισματικό πληθωρισμό, τον ενεργοποιούν μέσω της τακτικής τους και των πρακτικών τους. Η πολιτική μας θα έπρεπε να βασίζεται περισσότερο σε οικονομικά και λιγότερο σε πολιτικά κριτήρια. Γνώμων μας πρέπει να είναι ένα μέτρο μεταξύ οικονομικής στρατηγικής και φιλανθρωπικής σκοπιάς.

Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από μονοπώλια, ολιγοπώλια, μονοπωλιακό ανταγωνισμό και πολύμορφες ανελαστικότητες, οι πολιτικές μας πρέπει να είναι πιο ορθολογιστικές, αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να μεταμορφώνεται σε πληθωροφοβία, η οποία είναι ενδημική στους ακαδημαϊκούς οικονομολόγους.

Η νομισματική συμμετρία δεν θα έπρεπε να ανταγωνίζεται την οικονομική ακμή. Μια μεγαλύτερη εναρμόνιση μεταξύ των πρακτικών των οικονομικών και νομισματικών αρχόντων είναι βασική.

Παράλληλα με αυτό, πρέπει να εκσυγχρονίσουμε και να εναρμονίσουμε όλο και περισσότερο τις οικονομικές και νομισματικές μας πρακτικές πανεθνικώς. Αυτές οι θεωρήσεις είναι πιο εφαρμόσιμες τώρα, όταν τα προγνωστικά του πολιτικού και οικονομικού βαρομέτρου είναι αλκυονίδων ημερών αίθρια.

Η ιστορία της δίδυμης οργάνωσης σε αυτήν την σφαίρα είναι διδακτική και οι γνωστικές τους εφαρμογές θα είναι πάντα ένα τονωτικό στις πολυώνυμες και ιδιόμορφες εθνικές οικονομίες. Η γένεση μιας προγραμματισμένης οργάνωσης θα ενισχύσει αυτές τις πολιτικές.

Γι' αυτόν το λόγο αντιμετωπίζω με συμπάθεια, αλλά όχι χωρίς κριτική διάθεση, ένα ή δύο θέματα με τους αποστόλους της ιεραρχίας των οργάνων μας στον ζήλο τους να προγραμματίσουν ορθόδοξες οικονομικές και νομισματικές πολιτικές.

Απολογούμαι που σας τυράννησα με την ελληνική μου φρασεολογία. Στον επίλογό μου δίνω έμφαση στην ευλογία μου, προς τους φιλόξενους αυτόχθονες αυτής της κοσμοπολίτικης μητρόπολης καθώς και το εγκώμιό μου προς εσάς, κύριοι στενογράφοι.

Πέμπτη 25 Ιανουαρίου 2007

Η ιστορία του Ισθμού της Κορίνθου

Ο Ισθμός της Κορίνθου υπήρξε ένα κατασκευαστικό όνειρο - πρόκληση που κράτησε 2.300 χρόνια. Λόγω της γεωγραφικής της θέσης, η «Άφνειος Κόρινθος» αναδείχθηκε από την αρχαιότητα σε σπουδαίο ναυτικό, εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο. Η δυσκολία στη μεταφορά των εμπορευμάτων δια ξηράς ώθησε τον Τύραννο της Κορίνθου Περίανδρο να κατασκευάσει τον περίφημο δίολκο, ένα πλακόστρωτο διάδρομο, «ντυμένο» με ξύλα, πάνω στον οποίο γλιστρούσαν τα πλοία της εποχής αλειμμένα με λίπος για να περάσουν τον Ισθμό από τη μια ακτή στην άλλη. Τα πανάκριβα τέλη (διόδια) που καταβάλλονταν στην Κόρινθο ήταν και το πιο σημαντικό έσοδο της πόλης.

Από μαρτυρίες αρχαίων συγγραφέων προκύπτει ότι ο Περίανδρος ήταν ο πρώτος που σκέφθηκε και τη διάνοιξη του Ισθμού, γύρω στο 602 π.Χ. Γρήγορα, όμως, εγκατέλειψε το σχέδιο του, από το φόβο ότι θα προκαλούσε την οργή των Θεών, έπειτα από το χρησμό της Πυθίας που έλεγε: «Ισθμόν δε μη πυργούτε μήδ’ ορύσσετε. Ζευς γαρ έθηκε νήσον η κ’ εβούλετο». Το πιθανότερο είναι ότι ο χρησμός προκλήθηκε από τους ιερείς των διαφόρων ναών, που φοβήθηκαν ότι διανοίγοντας τον Ισθμό θα έχαναν τα πλούσια δώρα και αφιερώματα των εμπόρων, που δεν θα είχαν πια λόγο να μένουν στην Κόρινθο.

Ο βασικός, όμως, λόγος που ανάγκασε τον Περίανδρο να εγκαταλείψει το σχέδιό του δεν ήταν η θεϊκή οργή αυτή καθαυτή, αλλά οι τεράστιες τεχνικές δυσκολίες εκτέλεσης του έργου και τα οικονομικά συμφέροντα της Κορίνθου, που επιθυμούσε να διατηρήσει την προνομιούχο θέση της ως «κλειδούχος» του διαμετακομιστικού εμπορίου της Μεσογείου. Άλλωστε, η συνέχιση του «περάσματος» των πλοίων δια της «διόλκου» δεν παρουσίαζε ιδιαίτερα προβλήματα στην Κόρινθο, διότι τα τότε πλοία ήταν μικρών διαστάσεων (τριήρεις) και η μυϊκή δύναμη των δούλων και των ζώων ήταν επαρκής για το σκοπό αυτό.










Τρεις αιώνες αργότερα, το 307 π.Χ., ο Δημήτριος ο Πολιορκητής επιχείρησε να θέσει σ’ εφαρμογή το ίδιο σχέδιο, αλλά εγκατέλειψε την ιδέα, όταν οι Αιγύπτιοι Μηχανικοί που έφερε γι’ αυτό το σκοπό τον διαβεβαίωσαν ότι η διαφορά της στάθμης του Κορινθιακού από τον Σαρωνικό ήταν τέτοια που με την τομή του Ισθμού τα νερά του Κορινθιακού που θα χύνονταν στον Σαρωνικό θα τον πλημμύριζαν, με συνέπεια την καταπόντιση της Αίγινας και των γειτονικών νησιών και ακτών.

Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, ο Ιούλιος Καίσαρ το 44 π.Χ. και ο Καλιγούλας το 37 π.Χ. έκαναν ανάλογα σχέδια, τα οποία όμως εγκαταλείφθηκαν για πολιτικούς και στρατιωτικούς λόγους. Στα σχέδια αυτά βασίσθηκε ο Νέρωνας, όταν αποφάσισε το 66 μ.Χ. να πραγματοποιήσει το έργο. Οι εργασίες άρχισαν το 67 μ.Χ. και από τις δυο άκρες (Κορινθιακό – Σαρωνικό), και χρησιμοποιήθηκαν τότε χιλιάδες εργάτες. Την έναρξη των εργασιών έκανε ο ίδιος ο αυτοκράτορας, στις 28 Νοεμβρίου, δίδοντας το πρώτο χτύπημα στη γη του Ισθμού με χρυσή αξίνα.

Οι εργασίες εκσκαφής είχαν προχωρήσει σε μήκος 3.300 μ., σταμάτησαν όμως, όταν ο Νέρωνας αναγκάστηκε να γυρίσει στη Ρώμη για να αντιμετωπίσει την εξέγερση του στρατηγού Γάλβα. Τελικά, με το θάνατο του Νέρωνα -που συνέβη λίγο μετά την επιστροφή του- το έργο εγκαταλείφθηκε. Το πόσο σοβαρή και μελετημένη ήταν η προσπάθειά του αποδεικνύεται κι από το γεγονός ότι κατά την οριστική διάνοιξη της διώρυγας, στους νεότερους χρόνους, βρέθηκαν 26 δοκιμαστικά πηγάδια βάθους 10 μέτρων το καθένα και διάφοροι τάφροι της εποχής του.

Ο επόμενος που επιχείρησε να διανοίξει τη διώρυγα ήταν ο Ηρώδης ο Αττικός, αλλά οι προσπάθειες του σταμάτησαν σχεδόν αμέσως, όπως και αυτές των Βυζαντινών που ακολούθησαν. Αιώνες αργότερα, οι Ενετοί προσπάθησαν να διανοίξουν τον ισθμό ξεκινώντας, αυτή τη φορά, τις εκσκαφές από τον Κορινθιακό. Οι μεγάλες, όμως, δυσκολίες που συνάντησαν οδήγησαν και πάλι στη διακοπή των εργασιών.










Το τέλος της οθωμανικής κυριαρχίας βρήκε την Ελλάδα στο κατώφλι της βιομηχανικής εποχής. Οι συνθήκες ήταν πιο ευνοϊκές και ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας, προβλέποντας τη μεγάλη σημασία που θα είχε γενικότερα για την ανάπτυξη της χώρας η κατασκευή της διώρυγας, ανέθεσε τη σχετική μελέτη σε ειδικό μηχανικό. Το κονδύλι, όμως, των 40 εκατομμυρίων χρυσών φράγκων που κρίθηκε αναγκαίο σύμφωνα με τον προϋπολογισμό δαπάνης για την εκτέλεση του έργου, δεν μπορούσε να εξευρεθεί από τη διεθνή χρηματαγορά, πολύ περισσότερο δε να διατεθεί από τον ελληνικό προϋπολογισμό. Έτσι, η προσπάθεια του κυβερνήτη εγκαταλείφθηκε.

Με τη Βιομηχανική Επανάσταση του 19ου αιώνα, η τεχνολογική εξέλιξη επέτρεψε την υλοποίηση της πανάρχαιας ιδέας διόρυξης του Ισθμού. Η πραγματοποίηση του έργου κρίθηκε αναγκαία από τη μελέτη των συνθηκών του διεθνούς εμπορίου και της ναυτιλίας στη Μεσόγειο. Έτσι, άρχισε η προσπάθεια εξεύρεσης κεφαλαίων από τη διεθνή χρηματαγορά. Η δια του Ισθμού οδός παρείχε δυο σημαντικά πλεονεκτήματα στη διεθνή ναυτιλία και κατ’ επέκταση στο διεθνές εμπόριο: Ασφάλεια και Οικονομία. Η παράκαμψη των επικίνδυνων ακρωτηρίων Κάβο Μαλέα και Κάβο Ματαπά δεν θα μείωνε μόνο τους κινδύνους από ναυτικά ατυχήματα, αλλά και το κόστος μεταφοράς (ασφάλιστρα, καύσιμα, χρόνος).

Μετά τη διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ, η Κυβέρνηση Ζαΐμη έλαβε την απόφαση τομής του Ισθμού και το Νοέμβριο του 1869 ψήφισε το νόμο της «περί διορύξεως του Ισθμού της Κορίνθου». Με το νόμο αυτό είχε δικαίωμα να παραχωρήσει σε εταιρεία ή ιδιώτη το προνόμιο κατασκευής και εκμετάλλευσης της Διώρυγας. Το ελληνικό δημόσιο κατακύρωσε το έργο το 1881 στον στρατηγό Στέφανο Τύρρ, μαζί με το προνόμιο εκμετάλλευσης της διώρυγας για 99 χρόνια.

Οι εργασίες διάνοιξης ξεκίνησαν στις 23 Απριλίου 1882. Η μελέτη του έργου έγινε από τον Ούγγρο Β. Gerfer, αρχιμηχανικό της διώρυγας Φραγκίσκου στην Ουγγαρία, και ελέγχθηκε από τον μηχανικό Daujats, αρχιμηχανικό της διώρυγας του Σουέζ. Για την τελική κατάληξη έγιναν μελέτες τριών χαράξεων. Ως η πιο σωστή και οικονομική, προκρίθηκε η χάραξη που είχε εφαρμόσει ο Νέρωνας. Υστερα, όμως, από 8 χρόνια, η εταιρεία αυτή διέκοψε τις εργασίες της -εξαιτίας της εξάντλησης όλων των κεφαλαίων της- και τελικά διαλύθηκε.










Τη συνέχιση του έργου ανέλαβε ελληνική εταιρεία με την επωνυμία «Εταιρεία της Διώρυγας της Κορίνθου» υπό τον Ανδρέα Συγγρό, που ανέθεσε την εκτέλεση των εργασιών στην εργοληπτική εταιρεία του Α. Μάτσα, η οποία και αποπεράτωσε το έργο. Αυτό το οικονομικό τόλμημα, αυτός ο τεχνικός άθλος, με τη χρησιμοποίηση 2.500 εργατών και των τελειότερων μηχανικών μέσων της εποχής, ολοκληρώθηκε μετά 11 χρόνια. Τα εγκαίνια έγιναν στις 25 Ιουλίου 1893 με ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια.

Η διώρυγα κόβει σε ευθεία γραμμή τον Ισθμό της Κορίνθου σε μήκος 6.346 μ. Το πλάτος της στην επιφάνεια της θάλασσας είναι 24,6 μ. και στο βυθό της 21,3 μ., ενώ το βάθος της κυμαίνεται μεταξύ 7,50 έως 8 μ. Ο συνολικός όγκος των χωμάτων που εξορύχτηκαν για την κατασκευή της έφθασε τα 12 εκατομμύρια κυβικά μέτρα.

Η γεωλογική σύσταση των πρανών της Διώρυγας είναι ανομοιόμορφη, με ποικιλία γεωλογικής συστάσεως εδαφών. Μία ιδιομορφία, που κατά καιρούς είχε ως συνέπεια την κατάπτωση μεγάλων χωμάτινων όγκων και κατά συνέπεια το κλείσιμο του καναλιού. Συνολικά, από την έναρξη λειτουργίας της έως το 1940, η Διώρυγα παρέμεινε κλειστή για διάστημα τεσσάρων χρόνων. Μεγάλη διακοπή της λειτουργίας της έγινε και το 1944, όταν οι Γερμανοί, κατά την αποχώρησή τους, ανατίναξαν τα πρανή, προκαλώντας την κατάπτωση 60.000 κυβικών μέτρων χωμάτων. Οι εργασίες εκφράξεως διήρκεσαν πέντε χρόνια (1944-1949).

Σήμερα, η Διώρυγα της Κορίνθου αποτελεί διεθνή κόμβο θαλάσσιων συγκοινωνιών και εξυπηρετεί περί τα 12.000 πλοία ετησίως, όλων των εθνικοτήτων.

Live Traffic Map